26-08-07

Het voetbalgevoel...

Gisteren was het mijn D-day in het blogginglandschap. Door wat officieel nieuws en algemene geruchten te herschrijven en aan te vullen, heb ik het skynet-systeem onder de knie gekregen. Vanaf vandaag is het mijn doel om nog een stap verder te gaan. Naast nieuwtjes, wil ik mijn blog vooral een persoonlijke touch geven waarbij mijn beleving van R.S.C. Anderlecht de rode draad vormt

 

En welke dag is beter om hier mee te beginnen dan een luie zondag als vandaag? Voor het eerst in weken blijven Nathalie, mijn echtgenote, en ik eens een dagje thuis. Onze nieuwbouw vraagt momenteel heel wat energie, waardoor we onszelf al eens voorbij lopen. In combinatie met het drukke werk, ik werk als vertegenwoordiger in de media, moet je dan soms eens stop kunnen zeggen. Voetbal is dan een echt godsgeschenk. Nochtans lijkt niets zo banaal als een pot voetbal. Tweeëntwintig mannen die op een grasmat achter een bal aan hollen en hun tegenstander proberen te verschalken.

Velen zullen dan ook niet begrijpen waarom duizenden mensen zoals ik wekelijks naar een wedstrijddag toeleven. Bij een wedstrijd op zaterdag begint dat gevoel al dikwijls op donderdag, wanneer de eerste weekendverlangens opduiken. Vanaf dan is het aftellen in één rechte lijn begonnen tot die zaterdagavond 17u. Dan is de moment aangebroken om de vaste ritualen te herhalen: voetbaltrui aantrekken (wit bij thuiswedstrijden, paars bij uitwedstrijden), bijpassende anderlechttraining erover. Zelfs een bijpassend rsca-boxershirt hoort erbij. Dan met twee vrienden richting Anderlecht waar we de auto haast steeds op dezelfde plaats parkeren. Dan volgen een paar pintjes en een goeie vette mitraillette-hamburger. Nergens vind je ze zo goed als bij de pittazaak op het Lindenplein. Bovendien kosten ze er amper €3,50, terwijl ze aan de hoofdingang €5,50 kosten. Het moment om te zondigen en te genieten van een vettige lekkernij na een week gezond eten. Dan gaat het richting nightshop waar een aantal anderen zich bij ons vervoegen. Na een gezamenlijk pintje splitsen onze wegen opnieuw splitsen tot het rustsignaal: zij gaan richting OQ (het vak waar ik tot vorig seizoen stond), wij gaan naar L3. En dan… de match kan beginnen. De adrenaline neemt toe, de hartslag versnelt. Het verstand gaat op 0. België vergeet in het Vanden Stockstadion even zijn verdeeldheid onder Vlamingen en Walen. Hoe kan je anders verklaren dat mensen van heel verschillende achtergronden plots als één man de namen van pakweg Hassan, Tchité en Deschacht beginnen joelen. Het zenuwachtig aftellen tot het eerste doelpunt is begonnen. Als dat uiteindelijk valt veren we met zijn allen rechte en zijn we intens gelukkig. Lachen, zingen en springen. De stress van een hele werkweek valt van de schouders af. Dat is gevoel waarom ik zo van voetbal houd.  

Na de match kan het aftellen naar een nieuwe wedstrijd alvast beginnen. Gelukkig staat er deze week zelfs woensdag al een nieuwe wedstrijd op het programma. Het beloofd een leuke week te worden. Als Fenerbahçe nu ook nog een handje zou willen helpen...

13:00 Gepost door Lie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: voetbalgevoel |  Facebook |