08-09-07

Verbouwingen in het Vanden Stock-stadion

Constant_van_den_Stock3
Aangezien de beslissing over een nieuw stadion maar blijft aanslepen, gaat Anderlecht zijn bestaande stadion beperkt verbouwen.

Zo krijgen de bezoekers een nieuwe kleedkamer en komen er zitjes achter de doelen. Tegelijkertijd zullen de hekken worden verwijderd.

27-08-07

COLUMN: Vanden Stock-stadion op sterven na dood

Met enige droevenis meld ik jullie het heengaan van het ooit zo rumoerige en fiere Constant Vanden Stock-stadion. De voetbaltempel van R.S.C. Anderlecht overleed aan de gevolgen van een slepende ziekte. Een laatste reanimatiepoging van dr. Mauve’s Army mocht jammergenoeg niet baten. De begrafenis werd afgelopen zaterdag door 24.594 rouwenden bijgewoond.

Dergelijk overlijdensbericht zou het Anderlecht-bestuur aan de poorten van het Constant Vanden Stock-stadion kunnen nagelen. Betekent het dat het Anderlecht-bestuur eindelijk een locatie heeft gevonden voor een nieuw stadion? Neen, verre van zelfs. Betekent het dan misschien dat een Al Qaeda-strijder het Anderlecht-stadion van de kaart heeft geveegd? Neen, zelfs de radicaalste extremist haalt dit niet in zijn hoofd. Het is daarentegen de Anderlecht-aanhang zelf die haar trotse stadion heeft opgegeven. Waar tegenstanders vroeger met het hoofd tussen de schouders het veld betraden, lopen bezoekers nu borst naar voren het veld op. Sportief is het respect voor paars-wit gebleven, dat bewijst de tactiek van onze tegenstanders elke keer weer: een dubbele verdedigingsmuur die stevig gefundeerd staat op de eigen helft. De angst voor de ooit zo geroemde en beruchte anderlecht-aanhang is daarentegen volledig verdwenen. Zaterdag was een triest hoogtepunt van een trieste reeks. Op de dag van de Brusselse derby waren de paars-witte supporters stiller dan ooit tevoren. Tussen de 24.594 supporters kon men als het ware de stadionmuis op de zolder horen trippelen, initiatieven als Mauve’s Army ten spijt. Gelukkig weergalmde er af en toe een “publique de merde” vanuit de Brussels-kop (verder kwamen ook zij niet) of men kon al helemaal gaan denken dat Anderlecht en Brussels een derby achter gesloten deuren afwerkten.

Hoe komt het toch dat het fiere Anderlecht-publiek zo apatisch is geworden? Waarom ontbreekt elke vorm van beleving? Voelt de gemiddelde paars-witte fan zich te ijdel om zich achter de ploeg te scharen? Lijkt me sterk, ook al zij we “Nekken”. Werkt het voetbal dat Anderlecht onder Vercauteren opdisselt slaapwekkend? Hmm, mogelijk. Toch moet de verklaring dieper liggen. Zelfs bij een glansprestatie of de viering van een nieuwe titel, geraakt de temperatuur onder de Anderlecht-supporters amper boven het nulpunt. Desondanks is elke paars-witte fan ervan overtuigd: voetbal is de belangrijkste bijzaak ter wereld.

Het is dan ook de vraag hoe de Anderlecht-fan kan worden wakker geschud. Moet het Anderlecht-bestuur een sfeer-budget ter beschikking stellen van een aantal supportersverenigingen die tactisch over het stadion zitten verspreid? Het kan helpen. Volgens mij is de oplossing evenwel eenvoudiger en goedkoper. Speel voor de wedstrijd harde muziek! Blaas het stof uit het stadion! Laat de oorapparaatjes ontploffen. Er bestaat immers een duidelijk verband tussen sportbeleving en de liefde voor het hardere genre. Welke? Wel: rockers, punkers, gabbers en aanverwanten gaan naar een concert of een wave en dragen dan een t-shirt van hun favoriete band. Voetbalsupporters gaan naar het stadion gehuld in hun clubshirt en/of sjaal. Rockers, punkers en gabbers bespreken voor een concert de eventuele playlist en de waarde van het laatste album. Voetbalsupporters bespreken tussen pot en pint de mogelijke opstelling en analyseren de laatste resultaten. Rockers, punkers, gabbers en voetbalsupporters hebben veel voor hun geliefde muziek en sport over. Dit gaat van reizen naar concerten en wedstrijden tot het kopen van memorabilia en de gezamelijke afgunst ten opzichte van die ene klote club (al dan niet met hoofdletter) of die waardeloze stroming in het genre.

Ik ben ervan overtuigd dat het gebruik van harde muziek rondom het voetbal de belevenis van een voetbalwedstrijd kan optimaliseren. Neem nu bijvoorbeeld het lied van Lange Jojo voor de opkomst van de spelers. Op een paar Brusselaars na, kent geen enkele paars-witte fan de volledige tekst. Bovendien: het schiet ook niet op dat geschoenkel. Vervolgens volgt bij de aftelling een sfeermuziekje dat niet zou misstaan op een doodswake. Bij Standard hebben ze het daarentegen wel begrepen. De stadion DJ draait er de afgelopen jaren steevast hetzelfde houselied voor de spelers het veld betreden. Het stadion bereikt meteen een eerste keer het kookpunt. Ook over de grens hebben ze het begrepen. In het seizoen 2005-2006 betraden de spelers van bijvoorbeeld RKC het veld terwijl ‘The Eye of The Tiger’ van Survivor (uit Rocky III) door de boxen galmde. Noem het gerust een Kim Clijsters-moment, maar we kunnen er niet rond. Dat seizoen beleefde RKC een boerenjaar. F.C. Utrecht draait na elk thuisdoelpunt een house versie van ‘La Cucaracha’: het publiek gaat er total loss. Toch zijn het niet alleen de club en de stadion DJ die er iets aan moeten doen, supporters en muzikanten kunnen ook al eens wat op poten zetten. In Duitsland en Engeland zijn ze daar al wel wat verder mee. De gemiddelde en zichzelf respecterende club heeft minimaal één band die muzikale odes aan de vereniging brengt. In Duitsland heb je bijvoorbeeld de club Fortuna Düsseldorf. Die spelen ondertussen gewoon tussen de amateurs (het was ooit een Bundesliga-profclub), maar nog steeds zijn de leden van Die Toten Hosen regelmatig in het stadion te vinden. Sterker nog, toen de club geen shirtsponsor kon vinden besloot de band om dan zelf maar de club te helpen. Bijgevolg speelde een club op het hoogste amateurniveau wekelijks met het logo van een punkband op de borst voor duizenden toeschouwers. Bovendien kochten alle Toten Hosen fans in heel Duitsland het officiële shirt van de club, waardoor zowel de club als de band hebben goed geboerd. Bovendien staat op één van de Toten Hosen albums een track die “Bayern” heet. Je raadt het al? De tekst gaat onder meer als volgt: "Wass fur Eltern muss mann haben, um so verdorben zu sein, einen vertrag zu unterschreiben, bei diesen scheiss Verein." Het resultaat: overal waar Bayern München in een Duits stadion komt, worden ze welkom geheten met deze song. Bij onze oosterburen weten ze trouwens nog wel meer van dit soort geintjes te flikken. Zo liet de stadion DJ van Schalke 04 de vorige keeper altijd het veld oplopen voor de warming up onder begeleiding van The Sweet met 'The Ballroom Blitz'. De overige spelers volgen dan terwijl de bel en die riff van 'Hells Bells' (AC/DC) door het stadion knalde en vlak voor de wedstrijd kwamen de beide teams op onder begeleiding van de tonen van Status Quo ('Whatever You Want'). Zelfs in “de Limburg” heeft men het al door. Sinds enkele jaren viert Racing Genk elk doelpunt op de tonen van Pennywise. Lekker mee bogoën na een doelpunt en meejoelen uit volle borst. Zelfs Club Brugge staat verder. Voor de hype vierden zij elk doelpunt al met de “White Stripes”. Geen problemen met een ingewikkelde tekst of een belachelijk en onnavolgbaar gejingeljangel zoals in het Vanden Stock-stadion. Ik kan me moeilijk voorstellen dat geen enkele Belgische artiest zich als Anderlecht-supporter geroepen voelt…

Dus: artiesten, supporters en clubbestuur, ga heen en maak er wat van. Want wees nu eerlijk: welk team durft nog met opgeheven hoofd onze grasmat te betreden onder de tonen van pakweg “Am I Evil” van Mettalica? De doelpunten zullen gegarandeerd volgen.